2010-12-15 – Virginia – DAG 145 – Amtrak Charlotte – Washington D.C.

2010-12-15 – Virginia – DAG 145 – Amtrak Charlotte – Washington D.C.
Virginia Western
Image by Atlantiquon
Wat me opvalt aan deze dag, is dat ik mezelf voor de eerste keer weer eens eenzaam voel… en dan op een andere manier dan dat je zou verwachten. Ik ben niet eenzaam alleen op een kamer, bezig aan iets, of bezig te zijn om bezig te zijn omdat iedereen het druk heeft… Nee… Deze keer ben ik daadwerkelijk alleen, omringd door vreemden die me niet kennen, die niets om me geven en ik nooit meer zal zien. Het gevoel wat ik constant heb in Nederland, het feit dat je lekker anoniem kan zijn onder wat dan ook om je heen, waardoor ik zo veel aan school kan werken constant. Het is weer eens een ander gevoel dan de afgelopen vier maanden en ik heb het idee dat ik steeds verder terug ga in mijn oude ritme.
Vanochtend was het erg vroeg… of beter… ik heb gisteren (vannacht) nog tot twee uur staan kletsen en uiteindelijk helaas mijn kledinghangers weg moeten geven omdat mijn koffer anders te zwaar werd, wat deze ook is ondertussen… helaas heb ik werkelijk geen idee meer hoe deze lichter te krijgen. Om 5 uur ging de wekker weer, opstaan geblazen, uit de veren en gaan met die hap. Ben ik lekker bezig de laatste dingen in te pakken komt ineens mijn kamergenoot binnen… fijn leuk en aardig, maar hij had dus de hele nacht gestudeerd voor een tentamen ’s ochtends. En hij wilde graag tussen 5 en 6 nog lekker even slapen voordat hij het tentamen ging maken… heb hem maar eerlijk gezegd dat hij dat niet op hoefde te rekenen zolang ik niet vertrokken was, want ik ga echt geen moeite doen om stilletjes in te pakken… Vervolgens onder de douche geweest en daarmee andere mensen wakker geholpen (om 5 uur is alles nogal gehorig, kan ik ook niets aan doen).
Om tien voor 6 was alles klaar en bracht ik koffer voor koffer naar beneden… lekker met de trap want ik wil een defecte lift niet riskeren. Toen ik de laatste dingen beneden had gebracht en net mijn sleutel van de kamer in de envelop had gedaan om uit te checken, kwam Mike eraan om mij naar het station te brengen. Omdat mijn koffers nogal vol zitten heb ik hem van tevoren een klein presentje gegeven voor het wegbrengen en voornamelijk het vroeg opstaan. Om 6 uur waren we onderweg naar het station om daar een kwartier later aan te komen. Aangekomen heeft hij geholpen mijn koffers het stationsgebouw in te brengen en hebben we afscheid genomen… Hij weer terug naar zijn gezin en ik naar de ticketautomaat om mijn ticket uit te printen. Helaas was de barcode niet scanbaar (te klein kan kennelijk ook nog, uitlijnfout printer) en wilde ik mijn koffers inchecken. De zwaarste eerst gegeven waarop dat ik gelijk de reactie kreeg, haal er maar 20 pond uit… waarop mijn reactie was, weeg het eerst zodat ik het kan inschatten.
Het bleek 57 pond de grote en 50 pond de kleine… wat dus betekend dat ik een set vloeistoffen weg ga gooien om gewicht te besparen. Sorry lenzenvloeistof, sorry betadine en sorry scheergel… en misschien nog iets anders wat ik niet meer nodig heb (kapotte slippers die met naald en draad aan elkaar zitten onder andere, scheelt ook gewicht) of wat niet in mijn handbagage kwijt kan (verzin wel wat)… ik kan er ondertussen ook niets meer aan doen dat ik voor deze dingen echt geen geldbedrag ga betalen om mee het vliegtuig in te krijgen. Ik kan dit deels doen in Washington en anders in New York, want de volgende Amtraktrein heeft geen bagagekar en mijn koffers vallen met een beetje sjoemelen (grootste) net binnen de marges. Laptoptas en cameratas vallen niet onder cabinebagage, dus het zou net moeten kunnen.
De trein begon te boarden om 7:10, wat lekker op tijd was, mijn bagage werd in de bagagewagon geladen en ik liep naar de wagon toe voor Washington. Binnen gekomen en een plaats uit te hebben gekozen moet ik zeggen dat deze echt niet zo ruim zijn als dat ik de wagons heb ervaren voordat ik op de universiteit begon. Het veiligheidsfoldertje er maar bij gepakt om te weten te komen waarom, en toen werd mij het al een heel stuk duidelijk. Ik zit namelijk helemaal niet in dezelfde wagons. De vorige keer in dit type was van Miami naar Deland, wat ik in Amfleet II wagons deed, en dit zijn langeafstandstreinen inclusief slaapcabines. Deze trein rijd alleen maar overdag en kan het dus met minder ruimte doen en bleek de omgebouwde Amfleet I te zijn, die anders ook wel bekend is als Metroliner…
De reis begon lekker op tijd en gaf geen problemen, zeker te bedenken dat als ik de trein gisteren had genomen, mijn trein een meid van 18 overreden… Interessant hoe dingen soms moeten lopen kennelijk. We reden net Charlotte uit en ik lagen ineens overal plukjes sneeuw in het gras, op de auto’s etc. Wij hadden geen sneeuw gezien de hele dag en alleen het ene buitje van afgelopen week, wat niet eens bleef liggen. De hele weg van North Carolina lag er sneeuw, tot aan Durham en Raleigh ongeveer, liggen praktisch naast elkaar. Daar lag niet echt veel meer en we konden lekker snel na een korte rook en strekpauze weer verder. Ik heb deze keer de steden eens van de andere kant gezien, de vorige keer waren ze alleen noodgedwongen per bus, maar gelukkig raakten we de hele weg absoluut niets (tenzij het niet voelbaar of groot genoeg was). Vervolgens gaat de trein een beetje nog zuidwaarts en daarna met een boog naar boven.
Waar daadwerkelijk de grens tussen North Carolina en Virginia ligt, geen idee, is nergens iets van te merken. Wat wel duidelijk is, is dat veel kleine dorpjes met een treinstation best wel florissant waren, maar door de recessie echt tot spooksteden zijn veranderd. Dichtgetimmerde huizen, kantoren, winkels, afgebladderde gevels, jaren geen eigenaar meer gezien. Houten huizen die snel lijkten te gaan instort en geen leven in een plaats waar je het juist enorm zou verwachten. Waarom ze nog steeds een station hebben is van vroeger, toen de tijden… het zou me niets verbazen als een hoop van deze spookstadjes snel van de kaart gaan verdwijnen, want iets meer mee beginnen is erg lastig. Zulke kleine stadjes zijn overigens helemaal niet intiem, maar alles is er open en wijds en er lijkt geen afbakening te zijn tussen privé en openbaar en bewoond en onbewoond.
Vervolgens gingen we Virginia in en het landschap vertoond toch echt hele andere trekken. In eerste instantie was alles plat en leek het een beetje op een moeraslandschap, mangrove misschien eerder, of iets ertussen. Het was alleen wel vreemd dat de huizen hier makkelijk kleinen er nog slechter onderhouden zijn, maar juist wel bewoond. Troep binnen, buiten, tussen en in de sloot (regenwaterplas eerder). Het ziet er echt onbewoond en heb heeft niet eens echte dorpskernen waar je daadwerkelijk van iets kan spreken. De trein negeert ze overigens allemaal, omdat deze alleen door de staat van North Carolina gesponsord wordt en dit de eerste van de drie treinen per dag is die in beide richtingen alle stations aandoen. Het traject van Raleigh naar de grens wordt alleen door deze gedaan, maar zoveel is daar toch niet aan en de klandizie is ook merkbaar een stuk lager.
Het traject werd steeds witter en witter, van halve huizen zie nog een laagje sneeuw hadden met de charmante ijspegels erbij, tot aan hele stukken grasvlakte die net niet genoeg sneeuw hadden om alles te bedekken, maar wel een groot deel zelfs in het midden en heetst van de dag bleef liggen. Het was weer eens interessant om sneeuw te zien die verder ging dan de auto’s alleen, maar daat hoef ik met het thuisfront er al niet meer over te hebben… wij -11 ’s nachts (en treinen rijden op tijd) en jullie sneeuw met -5… Iedereen moet wel een compromis sluiten, maar wij hebben nog geen gevoelstemperatuur gehad van -16…
Het moest natuurlijk weer eens raak zijn. De trein had problemen met iets, dit keer gelukkig niet de trein, maar er waren seinen vastgevroren (niet vragen, oud spul) en er bleek een stuk van het traject problemen te hebben en er was al een railreddingsploeg aanwezig op de site om het probleem op te lossen. Het voordeel is dat er een dubbelspoor lag op het deel waar de problemen waren, het nadeel was dat de werkzaamheden op het andere spoor waren en goederentreinen altijd voorrang krijgen… en omdat er twee passagierstreinen tussen reden, kregen die voorrang om het spoor vrij te maken voor de goederentrein erachter. Dus wij meerdere malen 20 tot 35 minuten wachten, trein even uitgevallen (4 keer!) en dan weer een stukje rijden voordat we weer op een tijd-is-geld-bak moesten wachten. Ik zou eigenlijk om half 6 op het station aan moeten komen, maar dat zag er al heel lang niet meer naar uit dat dit zou gaan lukken.
Het vreemde is dat ik tot nu toe maar een trein heb gehad zonder noemenswaardige problemen. Dat was de service tussen Los Angeles en Oakland, we moesten toen alleen stilstaan. Minneapolis – Chicago ging de locomotief kapot en moest deze in niemandsland gerepareerd worden door de technieklui aan boord. Miami – Deland waren ze vergeten een taxi te bellen en leipen we door iets een uurtje vertraging op. En Raleigh – Charlotte is ondertussen wel bekend. De treinrit bij Bryson City reken ik niet mee, omdat deze niet onder de commerciële dienstregeling valt, anders zou je alle museumtreinen wel mee mogen rekenen.
Het was verder een redelijke rit, schoolwerk in gedaan want 11 uur in een trein is wel lang hoor, zeker als je om 5 uur op bent gestaan, voor de tweede keer (vorige keer was in Minneapolis) helaas van het stilstaan tussendoor was het een best geslaagde rit. Amtrak is overigens een echte maatschappij met oude waarden… oude Amerikaanse waarden wel te verstaan. De hele maatschappij werkt nog op hetzelfde tempo als 50 jaar geleden, met materieel wat 50 jaar geleden er ook al was. In ieder geval kan het allemaal wel wat beter. Het probleem was dat met twee tassen om je nek en een extra plastic tas omdat je geen idee hebt waar je het gewicht in kwijt moet, naar de bagagehal moet lopen die extreem gebrekkig staat aangegeven voor mensen die er voor de eerste keer komen en vervolgens maar staan te wachten op de koffers… en wachten… en gemakkelijk een half uur later nog steeds staat. Het probleem is dat als je echt goed met Amtrak wil reizen, dan moet je de lange afstanden doen en een slaapkamer boeken, kost een beetje maar dan heb je ook wat. Korte ritten zijn niet slecht, maar middellange ritten, er is altijd wel wat mee.
Vervolgens eindelijk de twee koffers van de band gevist en naar de taxi’s gelopen, waar een lange rij mensen stond, allen op de taxi’s te wachten. Ze komen werkelijk af en aan, drie taxi’s tegelijk inladen en dan de volgende groep, zelfs met deze snelheid is het nog steeds 10 minuten wachten. Het station is overigens echt mooi, werkelijk verbluffend, zolang je maar niet verder gaat dan de reguliere hal, want daarachter is het echt niet zo geweldig.
De taxi genomen en 15 dollar later stond ik bij het hotel. Het gebouw is niet logisch, en er is een helling voor mindervalide die eindigt bij een trap… en sta je bovenaan met de koffers, dan is er nog een trap van vier treden om boven te komen. Het hotel bestaat uit twee delen, een voormalig motel (zoals Holiday Inn aan het einde van Poltergeist) met een restaurant en een nieuwbouw ‘modern’ hoteldeel met een zwembad ertussen gebouwd. De kamers zijn niet echt logisch, maar ik heb een werkelijk fenomenale locatie tegenover de binnenstad, belangrijke metrohalte naast het hotel en de ‘binnenstad’ van Arlington op 500 meter lopen, als je het al haalt. De volgende keer naar de trein neem ik weer een taxi, want voor 15 dollar ga je echt niet lopen kloten met twee koffers. In Los Angeles was het dat zeker wel waard, want het was een extreem dure rit geworden als ik dat gedaan had, maargoed… in New York zal het wel weer lastiger worden, het zij zo… Ik zit overigens in het hoteldeel van de Best Western, want het moteldeel is voor de twee keer queensize bedden, en ik heb een enkele king. Helaas kon ik geen gebruik meer maken van het zwembad omdat deze om 9 uur sluit en ik pas net aankwam. Het hotel wordt gerund door Indiërs die me een partij gastvriendelijk zijn en werkelijk alles proberen om je het er erg naar je zin te hebben, ben alleen een beetje wazig van de hele dag, morgen weer een nieuwe dag.