2010-11-08/2010-11-15 – CHARLOTTE, NC – DAG 108/115 – Reedy Creek Park

2010-11-08/2010-11-15 – CHARLOTTE, NC – DAG 108/115 – Reedy Creek Park
Virginia Software
Image by Atlantiquon
Maandag 8 November

De grote dag van de presentatie. Ik ben allang bij dat ik niet veel meer kan doen en heb op één type product na ze allemaal, ik heb besloten altijd te gaan slapen en als dat betekent dat er een product niet af is voor de presentatie, dan is het maar zo. Tekeningen verder allemaal klaar, het is overigens wel laat geworden, twee of zo iets, kan het me niet echt helemaal meer herinneren, maar dat is laat zat voor mij. Ik heb de plotfiles afgemaakt want er stond nog een fout in en ben naar de repro gegaan in de bibliotheek, want ik kan niet werken met het systeem van architectuur, en heb 4 plots, drie zwart-wit en één kleur laten afdrukken voor een zeer acceptabele ,50… een aantal dingen zijn goedkoper en een aantal andere duurder dan in Delft, dit systeem is duurder, maar je moet creatief zijn om geld te besparen. Op architectuur aangekomen was ik de eerste of tweede die zijn / haar producten op heeft gehangen met een scheef gezicht van de docent ernaast; hij heeft namelijk het idee dat ik niet veel doe en kan al zeker niet de eerste zijn die diens producten af heeft natuurlijk…
Het voordeel was dat ik om 11 de posters op heb gehangen, dus nog tijd zat voor de rest van de producten te maken die ik nog niet had, wat neer kwam op drie tabloid formaat materiaalverzamelingen… is natuurlijk niet de meest verschrikkelijke taak die je jezelf kan bedenken. Aangekomen bleek de rest nog te plotten (tot half 3 uiteindelijk) en de gemiddelde prijs zat in de hogere sferen van te tientallen, Sandra bijvoorbeeld ergens rond de … dan heb ik het toch zo slecht nog niet gedaan.
Ik zag mezelf voor het weekend zondag nog een maquette maken, in het weekend zag ik mezelf maandag nog een maquette maken en maandag zag ik mezelf ergens in de komende weken nog wel een maquette maken, zat er nou niet echt meer op te azen om er een te maken. Dus lekker aan deze drie vellen gewerkt, tussendoor nog wat te eten gehaald en daarna deze uitgeprint, opgepind en de oude maquettes (inclusief mijn lomp stuk beton die aan de voet aan het afbreken is door het neerzetten iedere keer (kwakken is een beter woord, het is namelijk niet vast te pakken zonder je huid open te scheuren) en ik ben er gewoon ook niet voorzichtig mee. Ze hadden al gezegd dat ik deze gewoon mee naar huis moest nemen, mijn reactie was dat deze maquette alleen al een eigen kofferlabel nodig heeft en dichtbij overgewicht zit zonder er überhaupt iets om heen te doen.
De presentaties dienden zoals gewoonlijk weer door ons beoordeeld te worden, helaas was het dus weer alleen de eigen groep waar je bij aanwezig kon zijn, want het is wel redelijk vervelend dat we alleen elkaars werk beoordelen met bijna allemaal dezelfde mensen iedere keer en amper afwisseling zien, we hebben namelijk redelijk overeenkomstige oplossingen op dezelfdxe locaties en juist van andere steden is (zeker voor Sandra en mij) juist erg veel te leren omdat wij geen van al deze klimaten kennen en er alleen maar op inspelen. Ik ben aan het ontwerpen op de gedachten van Las Vegas / Los Angeles / Mexico City hoe dat ik deze ervaren heb omdat het in alle drie warm is, relatief droog en de zon substantieel hoger aan de hemel staat dan dat ik gewend ben.
Mijn ontwerp heeft iets Europees volgens de medestudenten nu, dus ik zal dit maar als compliment opvatten, een Amerikaan worden zal toch nooit lukken en in architectuur zou je het niet eens willen als kon het. Het is toch overigens wel leerzaam hoe de anderen dezelfde kwestie aanpakken en hoe dat hun de locatie (zijn en op één iemand na ook nog nooit geweest) en het klimaat omzetten in architectuur en een klimatologisch plan, daar zal ik ook zeker niet over klagen.
De presentaties duurden overigens wel van 2 tot een kleine half 7… een aantal groepen waren eerder klaar, rond half 5 al, wij rond 6en en de laatste groep een kwartier laten voordat een algemene beschouwing door de docenten werd gegeven… en ze MOETEN allemaal iets te zeggen hebben en elkaar proberen te overstemmen… dus het is een feest van 12 docenten die allemaal de ‘meest slimme en gevatte’ opmerking(en) proberen te maken om ‘ons’ als studenten (werkt alleen docentonderling overigens) te verbluffen van heb kennis. Simpel; werkt niet.
Natuurlijk heb ik in de avond niets meer gedaan en heb ik gekeken of een aantal mede-internationale studenten vrij waren om te gaan kaarten of wat TV (‘TV on Demand’ achtige dingen, geen kabel gelukkig) te kijken.

Dinsdag 9 November

Wow. Het was een van de meest nuttige en leerzame dagen tot nu toe… voor een dinsdag dan. Het is mij niet gelukt te concentreren op schoolwerk, maar ik heb weer een hele hoop bijgeleerd over het onderwerp waar ik uren mee bezig ben geweest; vulkanen. Het is een onderwerp waar ik extreem over geïnteresseerd ben, maar altijd het gevoel van heb dat ik er nooit genoeg tijd aan besteed. Het ging me namelijk in eerste instantie over vulkanen in North Carolina, wat natuurlijk een actief gebied is geweest… honderden miljoenen jaren geleden… ergens eens. Het blijft natuurlijk een staat met een bergketen en een paar vreemde pieken in het anders relatief rustig glooiende landschap. Het is altijd leuk om hier tijd aan te besteden.
Waar ik achter kwam wat mij verbaasde, was dat Nederland ook een vulkaan heeft, en een behoorlijk grote zelfs, kilometer hoog. Actief geweest voor 12 miljoen jaar tot iets van 150 miljoen jaar geleden; tegenwoordig de Zuidwalvulkaan genoemd. Het is natuurlijk een beetje ongrijpbaar om over een kilometer hoge berg met een voet van een kleine 10 kilometer te praten in ons kikkerlandje, maar er is er toch echt een. in de Waddenzee, beter, onder de Waddenzee, onder een laag van 2 kilometer gesteente ligt de top van de vulkaan. Het gesteente schijnt magnetisch te zijn en een significant hogere temperatuur te hebben dan het omringende gesteente, wat er op duidt dat de vulkaan nog steeds op een of andere manier dichter in contact staat met de gesmolten kern van allerlei gesteenten eronder. Duitsland heeft er tientallen waarvan de laatste 11000 jaar geleden uitbarstte, dus hun vulkanen hebben nog steeds relatief grote kans om uit te barsten dan de onze, maar gelang de activiteit van deze fenomenen in West-Europa, reken er maar niet op.
Het was mij ook opgevallen dat er een aantal andere interessante vulkanen zijn in de wereld en de recentere geschiedenis, maar daar ga ik niet verder op in omdat dit niet relevant is voor mijn belevingen in de Verenigde Staten. Ik kan alleen maar zeggen dat ik een extreem interessante studie heb gehad naar verschillende typen en locaties etc. waardoor ik weer een stap dichter bij mijn doel ben gekomen, en natuurlijk wel zin heb om een vulkaan te bezoeken ik de toekomst, zolang deze maar niet in de afgelopen paar honderd jaar iets heeft gedaan, ik ben nou niet echt van plan om een onderzoeker te worden op actieve vulkanen en te hopen ernaast te staan als deze aan het uitbarsten is, zoals Mt. St. Helens in 1980 met de hoop doden die deze heeft opgeleverd. Ik heb mogelijk op een oude vulkaan gestaan in Crowders National Park, maar als dat er een geweest zou zijn, dan is deze enorm oud, want de berg is al behoorlijk afgesleten, het is gewoon een erg vreemde glooi in het landschap zonder keten ernaast, maar erg veel is er niet over te vinden. Alsmede de vulkanen die in de bergketen zijn (voornamelijk West-Virginia kennelijk) die we bezocht hebben vorig weekend, doen ook al honderden miljoenen jaren niets meer. En natuurlijk heb ik de grote vulkanen gezien in Mexico City, waardoor je toch echt een waardering krijgt voor deze belangrijke objecten op deze planeet.

Woensdag 10 November

Wat heet weer eens een nutteloze dag zeg. Studiowerk en weinig te doen verder, ik kan er eigenlijk wel mee leven, maar dan nog, het zijn echt van die productiedagen waar daadwerkelijk gewoon niets nuttigs over te zeggen is natuurlijk. Ik probeer overigens wel regelmatig mijn docent te vermijden als ik niets heb of als ik gewoon door wil werken, officieel staat er 3 keer begeleiding per week op de kalender, maar als er 1 docent is die dit weet te vullen zonder nutteloze presentaties van welk van de twee kanten dan ook, dan moet het een geschiedenisdocent zijn die erg gedetailleerd op de stof ingaat.

Donderdag 11 November

Vandaag moesten we een simulatie klaar hebben voor de les van de ‘Iron Maidens,’ met en programma wat we niet konden en nog niet eerder hebben gebruikt. Dat is het probleem nog niet, het is zeker handig dat je het gratis van internet kan downloaden als proefversie voor een bepaalde tijd waarmee je gewoon alle simulaties kan uitvoeren, maar helaas. De simulaties zijn extreem identiek ongeacht welke parameters je ook gebruikt. 8% glas in een gebouw geeft dezelfde waarden als een 40% glazen gebouw, net als een 80% glazen gebouw… nou… deze software bleek alleen goed te voorspellen als je betaalt voor de service, want nu krijg je alleen een gelimiteerde service aangeboden waarmee je kan zien wat je er mee kan doen, en niet of het daadwerkelijk echt werkt voor je gebouw. Dus deze les ging over de mislukking van deze simulaties van alle 5 groepen (4 hadden maar iets overigens) en over een ander programma hoe we die dan moesten gebruiken.

Vrijdag 12 November

Vandaag kregen we een presentatie over de uiteindelijke maquettes die verwacht werden, wat neer komt op een 1:192 omgeving en constructiemodel, en daarnaast een 1:32 detail doorsnede model. Dus de presentatie ging over de verschijningsvormen en uiteraard ook de uitwerkingsvormen waarmee deze maquettes uitgevoerd kunnen worden, met uiteraard ook een aantal voorbeelden hoe dat deze er uiteraard uit dienen te zien… Een klein detail was dat alle getoonde maquettes van grote architectuurfirma’s zijn en niet van studenten… De mooie maquettes hier in architectuur van studenten zijn gemaakt voor een volledig vak en niet als een eindmaquette alleen.
Ik zag dit niet helemaal zitten, maar waar nood is, moet het maar gewoon. Dus het wordt voor mij een leuke ervaring om zo goedkoop mogelijk een maquette te proberen te maken. En aangezien ik geen zin had in autocad, leek het me wel leuk om een voorlopige maquette te maken (aanbevolen door de docenten) om te kijken hoe en wat in mijn ontwerp.
Ik moest wel eerst een doorsnede kiezen en toen deze gevonden was, werd het duidelijk dat het een stevige opgave gaat worden om dit te maken, maar niet alleen voor mij zelf, voor iedereen. Ik moest eerde op de begeleiding van de docent wachten om mijn doorsnede vast te leggen, en toen hij eindelijk kwam (na 3en ondertussen al) en ik mijn plannen had uitgelegd, in combinatie met te vermelden dat ik dit voor het einde van de les af wilde hebben, kwam er een blik van totale ongeloof op zijn gezicht tevoorschijn… Goed, hij zijn zin.
Ik heb de maquette afgemaakt rond half 6 in de avond, voor dat de docenten klaar waren met andere studenten te begeleiden en ik moest het wel even in zijn neus wrijven dat ik klaar was. De ongeloof had plaats gemaakt voor trots en hij moest natuurlijk gelijk gaan patsen bij de andere docente om te laten zien dat ZIJN student iets gedaan had wat haar studenten nog niet deden… Ik deed deze maquette voor mezelf, hij ziet dit als een triomf voor zijn werk en als een manier om andere studenten aan het werk te trappen en te laten zien dat het gewoon kan. Uiteindelijk heb ik nog een gesprek gehad en heeft hij een aantal voorbeelden laten zien van vorige jaren hoe dat ik een doorsnede als deze daadwerkelijk kan verwerken in een maquette zonder oog voor detail te verliezen en deze te warrig te maken. In de avond was er nog een verjaardagsfeest van een van de internationale studenten, waar ik van 7 tot 11 mijn avond heb gespendeerd. Het feest is later nog gewoon verdergegaan, maar ik trok het niet meer.

Zaterdag 13 November

Vandaag zouden Sandra, haar vriend en ik naar Concord Mills gaan, en mogelijk vergezeld worden door een van de andere Duitse meiden en haar vriend, die uiteindelijk inderdaad mee gingen. Vervolgens gingen we de snelweg op omdat dit ‘kennelijk’ de best weg was, maar al snel bleek dat de hele snelweg een grote file was en dat we dit beter niet hadden kunnen doen. Na een half uur stapvoets rijden bleek er een ongeluk gebeurt te zijn, paar State Troopers (agenten die je echt niet wilt hebben voor een bekeuring) erbij om te zorgen dat alles een beetje goed ging met het overige verkeer en het ongeluk zelf natuurlijk.
Na een ruim uur gereden te hebben kwamen we uit bij het winkelcentrum en werd de 20 tot 25 minuten rondrijden voor een parkeerplkaats omdat het shopseizoen begonnen is, beloond door 2 minuten rijden en parkeren en 3 lopen naar de ingang, Amerikanen zijn pessimisten en doen daadwerkelijk overal negatief over… een van de andere redenen dat ik nooit een Amerikaan kan worden, ik ben te optimistisch (is raar) en realistisch (wordt gezien als dodelijk pessimistisch) ingesteld daarvoor.
Mijn strooptocht was voor; 1) ski jas, 2) koffer en 3) lederen handschoenen… uiteindelijk hebben we een uur of drie rondgelopen, tussendoor nog wat gekocht in de food court en heb ik maar liefst enen stuks dingen gevonden die ik zocht; een koffer. Stond in dubio tussen een medium en een grotere, die beide zouden moeten passen in mijn huidige koffer, maar toch maar voor de kleinere gegaan, omdat in mijn grote koffer met 22,7 kilo erin toch niet kon vullen en er genoeg open ruimte aanwezig was, en buiten dat, voor Atlanta over twee weken is een kleinere toch wel handiger.
Vervolgens was het voornamelijk shopper voor de anderen, twee meiden in een kledingzaak en als drie mannen onder elkaar zaten we weddenschappen af te sluiten over hoe lang ze beide bezig zouden zijn. In de eerst winkel was het 47 minuten en in de tweede iets van 43… ik had verloren, ik gokte op 35 ieder (zou ik zelf namelijk ook kunnen besteden als er leuke kleding hangt… ik werd wederom op pad gestuurd om te kijken of er iets leuks tussen hing, want ik schijn een goede kijk op kleding voor vrouwen te hebben… Vervolgens zijn we in de ondertussen aangebroken avond gloren teruggereden naar de campus om vervolgens daar ieder ons eigen pad te vervolgen. Ik een koffer, Sandra een koffer (cabine formaat ding, niet zo’n grote als ik heb gekocht) en een paar tassen waarvan er een van haar vriend was en de andere Duitse een nog groter aantal tassen ongeveer gelijk tussen beide… zo dat leek in ieder geval… alleen geen koffer.

Zondag 14 November

Vandaag zijn we met een paar man naar een park in de buurt gegaan, wat op de kaart een klein beetje kleiner lijkt dan het mastbos, maar wel een compactere structuur heeft… en er is water! Helaas moet ik bekennen dat ook op deze plaats water een kunstmatige handeling is geweest waarmee het park attractiever diende te worden bij de massa. Wonderbaarlijk was het relatief rustig en waren we met z’n zessen een van de enige mensen die er aanwezig waren.
We hebben eigenlijk niet meer gedaan dan een beetje rondgelopen over een aantal van de paden, en onze Parisienne moest natuurlijk een schommel bezoeken, maar die foto’s heb ik met mijn 5 gemaakt, en die laat ik thuis pas ontwikkelen. Mijn nieuwe lens heeft trouwens een testrondje gekregen en heeft zich daarmee bewezen een interessante verschijning te zijn, waarmee je een aantal dingen kan doen die met de kitlens onmogelijk bleken, omdat deze zo loeischerp was dat je een bepaalde creativiteit erdoor miste, maar dat is persoonlijk. Een ding is me ondertussen wel duidelijk geworden; Canon kan echt geen groothoeklenzen maken, ze zijn er echt niet goed in en hebben daadwerkelijk nog een hele kluif om iets degelijks te produceren, wat zo tot op heden (lens is van 1993, 17 jaar innovatie heeft daadwerkelijk bijna niets opgeleverd) eigenlijk nog niet echt hebben bewezen.
Het was een mooie wandeling en ik heb er op losgeschoten en een aantal leuke foto’s weten te maken in mijn opzicht van de natuur hier, ik heb namelijk al maanden zitten wachten om een herfstfoto te maken met een meer in de buurt, en ik wilde dit eigenlijk in Minneapolis doen als ik in Chicago studeerde, maar aangezien dit niet echt een optie is en ik toch al te laat ben voor de noordelijke helft van het land om er een leuke foto te maken, (herfst begon een paar weken eerder en het is waarschijnlijk toch te koud als er nog blad aan was om deze te behouden, blijft Minnesota natuurlijk) maar dit was toch echt wel een goede vervanger om het toch te kunnen doen.
Er staan een aantal picknicktafels in het bos/park, waaraan je gewoon plaats kan nemen, dus eigenlijk is er al besloten om dat ergens in de nabije toekomst eens te gaan doen, want het is leuk en rustig, en bovendien gewoon ook erg mooi. Na een paar uur wilde de twee meiden terug omdat ze nog huiswerk hadden, ik eigenlijk ook, maar het bewerken van de foto’s kreeg toch mijn prioriteit.

Maandag 15 November

Ik heb vandaag wel een stap gezet, het was vandaag of naar Southpark gaan voor handschoenen of in de buurt van de campus kijken voor een ski jas, uiteindelijk heb ik voor de tweede gekozen omdat ik onder andere door mijn wekker was geslapen en ondanks dat ik nog genoeg tijd had om naar Southpark te gaan, toch maar besloten had voor een jas te kijken. Wonderbaarlijk heb ik gevonden wat ik zocht, een dubbele ski jas, maankleurig met antraciet en rood. Natuurlijk heb je voor New York (en mogelijk Washington D.C.) ook een muts nodig, die ik er ook gelijk maar bij heb gekocht.
Het werk in de studie was regulier en niet echt interessant om te vermelden, maar voor de eerste keer is het mij gelukt om een stuk te schrijven voor dat de dag van de les dinsdag begon, (nog moet beginnen beter gezegd) ik heb de stukken tekst namelijk vandaag afgemaakt voor morgen. Ik diende er twee te maken en de samenvatting van vorige week mee te nemen en deze week in te leveren. Gelukkig lukte het schrijven aardig goed en ging het redelijk snel, relatief gezien natuurlijk. Het kost gewoon een hoop tijd om een goed stuk te schrijven waar de docent mee eens is, want om een goed punt te scoren moet je een duidelijk eigen mening hebben en een gegronde achtergrondinformatie om iets aan te halen. Het eerste stuk ging over iets waar we in Europa constant mee te maken hebben, identiteit van de verschillende landen, dat kennen ze hier niet dus krijg je makkelijker globale architectuur, (lopen hier ook te klagen dat alles er hetzelfde uit ziet en er geen variatie is in de architectuur) dus…
Ik weet soms ook niet waar ik mee bezig ben, want ik moet maar schrijven en schrijven voor de vakken en het is meestal niet meer dan een klein argument met veel tekst er omheen, gelukkig ben ik daar wel redelijk thuis in (waarschijnlijk ook wel te merken), maar het is niet een bezigheid die ik graag op deze schaal zou willen ondernemen, alle vakken eisen veel van je en ondanks dat het de minst intensieve vakken zijn, heb ik er moeite mee ze goed af te ronden. Daarentegen; Amerikanen schrijnen twee keer zo hard te moeten werken dan de Europeanen en de rest van de wereldbevolking in de architectuurprofessie om de kop boven het water te houden, wat inhoud dat ik het dan volgens mij zo slecht nog niet doe. Dat kwam tevoorschijn in het artikel die we voor morgen moeten lezen; Amerika wordt door de schrijver de pan in gehakt met een gigantische vleesmolen die zelfs botten verpulvert. Er blijft werkelijk niets van over en de grootste klacht tegen dit land daarin is dat het land zo extreem Kapitalistisch is en alles wat ook maar een klein beetje socialistisch overkomt gelijk als communistisch wordt bestempeld en dat ‘neemt je vrijheid weg’…
De koude oorlog is aan deze kant van het water nog niet afgerond, want het wordt zo tot op de dag van vandaag zo aangeleerd. En aan de ene kant klopt het ook, want het ‘vrije’ kapitalisme maakt mensen conservaties voor veranderingen in het systeem en daardoor hangt het compleet op dit moment, Obama wil meer sociaal beleid toevoegen, maar wordt er constant in tegengewerkt omdat het land dan ‘communistisch’ wordt… Laat ik het zo zeggen; mensen hier zijn eigenlijk gewoon zielig, en voornamelijk omdat ze niet beter weten en geen kans krijgen om de horizon te verbreiden, want er zijn veel mensen om je conservatief en bekrompen te maken, maar de open en vrije denkers worden onderdrukt om het systeem te behouden; ze willen ook niet dat jongeren stemmen, want je zou maar eens als conservatieven een minderheid vormen…

2010-12-15 – Virginia – DAG 145 – Amtrak Charlotte – Washington D.C.

2010-12-15 – Virginia – DAG 145 – Amtrak Charlotte – Washington D.C.
Virginia Western
Image by Atlantiquon
Wat me opvalt aan deze dag, is dat ik mezelf voor de eerste keer weer eens eenzaam voel… en dan op een andere manier dan dat je zou verwachten. Ik ben niet eenzaam alleen op een kamer, bezig aan iets, of bezig te zijn om bezig te zijn omdat iedereen het druk heeft… Nee… Deze keer ben ik daadwerkelijk alleen, omringd door vreemden die me niet kennen, die niets om me geven en ik nooit meer zal zien. Het gevoel wat ik constant heb in Nederland, het feit dat je lekker anoniem kan zijn onder wat dan ook om je heen, waardoor ik zo veel aan school kan werken constant. Het is weer eens een ander gevoel dan de afgelopen vier maanden en ik heb het idee dat ik steeds verder terug ga in mijn oude ritme.
Vanochtend was het erg vroeg… of beter… ik heb gisteren (vannacht) nog tot twee uur staan kletsen en uiteindelijk helaas mijn kledinghangers weg moeten geven omdat mijn koffer anders te zwaar werd, wat deze ook is ondertussen… helaas heb ik werkelijk geen idee meer hoe deze lichter te krijgen. Om 5 uur ging de wekker weer, opstaan geblazen, uit de veren en gaan met die hap. Ben ik lekker bezig de laatste dingen in te pakken komt ineens mijn kamergenoot binnen… fijn leuk en aardig, maar hij had dus de hele nacht gestudeerd voor een tentamen ’s ochtends. En hij wilde graag tussen 5 en 6 nog lekker even slapen voordat hij het tentamen ging maken… heb hem maar eerlijk gezegd dat hij dat niet op hoefde te rekenen zolang ik niet vertrokken was, want ik ga echt geen moeite doen om stilletjes in te pakken… Vervolgens onder de douche geweest en daarmee andere mensen wakker geholpen (om 5 uur is alles nogal gehorig, kan ik ook niets aan doen).
Om tien voor 6 was alles klaar en bracht ik koffer voor koffer naar beneden… lekker met de trap want ik wil een defecte lift niet riskeren. Toen ik de laatste dingen beneden had gebracht en net mijn sleutel van de kamer in de envelop had gedaan om uit te checken, kwam Mike eraan om mij naar het station te brengen. Omdat mijn koffers nogal vol zitten heb ik hem van tevoren een klein presentje gegeven voor het wegbrengen en voornamelijk het vroeg opstaan. Om 6 uur waren we onderweg naar het station om daar een kwartier later aan te komen. Aangekomen heeft hij geholpen mijn koffers het stationsgebouw in te brengen en hebben we afscheid genomen… Hij weer terug naar zijn gezin en ik naar de ticketautomaat om mijn ticket uit te printen. Helaas was de barcode niet scanbaar (te klein kan kennelijk ook nog, uitlijnfout printer) en wilde ik mijn koffers inchecken. De zwaarste eerst gegeven waarop dat ik gelijk de reactie kreeg, haal er maar 20 pond uit… waarop mijn reactie was, weeg het eerst zodat ik het kan inschatten.
Het bleek 57 pond de grote en 50 pond de kleine… wat dus betekend dat ik een set vloeistoffen weg ga gooien om gewicht te besparen. Sorry lenzenvloeistof, sorry betadine en sorry scheergel… en misschien nog iets anders wat ik niet meer nodig heb (kapotte slippers die met naald en draad aan elkaar zitten onder andere, scheelt ook gewicht) of wat niet in mijn handbagage kwijt kan (verzin wel wat)… ik kan er ondertussen ook niets meer aan doen dat ik voor deze dingen echt geen geldbedrag ga betalen om mee het vliegtuig in te krijgen. Ik kan dit deels doen in Washington en anders in New York, want de volgende Amtraktrein heeft geen bagagekar en mijn koffers vallen met een beetje sjoemelen (grootste) net binnen de marges. Laptoptas en cameratas vallen niet onder cabinebagage, dus het zou net moeten kunnen.
De trein begon te boarden om 7:10, wat lekker op tijd was, mijn bagage werd in de bagagewagon geladen en ik liep naar de wagon toe voor Washington. Binnen gekomen en een plaats uit te hebben gekozen moet ik zeggen dat deze echt niet zo ruim zijn als dat ik de wagons heb ervaren voordat ik op de universiteit begon. Het veiligheidsfoldertje er maar bij gepakt om te weten te komen waarom, en toen werd mij het al een heel stuk duidelijk. Ik zit namelijk helemaal niet in dezelfde wagons. De vorige keer in dit type was van Miami naar Deland, wat ik in Amfleet II wagons deed, en dit zijn langeafstandstreinen inclusief slaapcabines. Deze trein rijd alleen maar overdag en kan het dus met minder ruimte doen en bleek de omgebouwde Amfleet I te zijn, die anders ook wel bekend is als Metroliner…
De reis begon lekker op tijd en gaf geen problemen, zeker te bedenken dat als ik de trein gisteren had genomen, mijn trein een meid van 18 overreden… Interessant hoe dingen soms moeten lopen kennelijk. We reden net Charlotte uit en ik lagen ineens overal plukjes sneeuw in het gras, op de auto’s etc. Wij hadden geen sneeuw gezien de hele dag en alleen het ene buitje van afgelopen week, wat niet eens bleef liggen. De hele weg van North Carolina lag er sneeuw, tot aan Durham en Raleigh ongeveer, liggen praktisch naast elkaar. Daar lag niet echt veel meer en we konden lekker snel na een korte rook en strekpauze weer verder. Ik heb deze keer de steden eens van de andere kant gezien, de vorige keer waren ze alleen noodgedwongen per bus, maar gelukkig raakten we de hele weg absoluut niets (tenzij het niet voelbaar of groot genoeg was). Vervolgens gaat de trein een beetje nog zuidwaarts en daarna met een boog naar boven.
Waar daadwerkelijk de grens tussen North Carolina en Virginia ligt, geen idee, is nergens iets van te merken. Wat wel duidelijk is, is dat veel kleine dorpjes met een treinstation best wel florissant waren, maar door de recessie echt tot spooksteden zijn veranderd. Dichtgetimmerde huizen, kantoren, winkels, afgebladderde gevels, jaren geen eigenaar meer gezien. Houten huizen die snel lijkten te gaan instort en geen leven in een plaats waar je het juist enorm zou verwachten. Waarom ze nog steeds een station hebben is van vroeger, toen de tijden… het zou me niets verbazen als een hoop van deze spookstadjes snel van de kaart gaan verdwijnen, want iets meer mee beginnen is erg lastig. Zulke kleine stadjes zijn overigens helemaal niet intiem, maar alles is er open en wijds en er lijkt geen afbakening te zijn tussen privé en openbaar en bewoond en onbewoond.
Vervolgens gingen we Virginia in en het landschap vertoond toch echt hele andere trekken. In eerste instantie was alles plat en leek het een beetje op een moeraslandschap, mangrove misschien eerder, of iets ertussen. Het was alleen wel vreemd dat de huizen hier makkelijk kleinen er nog slechter onderhouden zijn, maar juist wel bewoond. Troep binnen, buiten, tussen en in de sloot (regenwaterplas eerder). Het ziet er echt onbewoond en heb heeft niet eens echte dorpskernen waar je daadwerkelijk van iets kan spreken. De trein negeert ze overigens allemaal, omdat deze alleen door de staat van North Carolina gesponsord wordt en dit de eerste van de drie treinen per dag is die in beide richtingen alle stations aandoen. Het traject van Raleigh naar de grens wordt alleen door deze gedaan, maar zoveel is daar toch niet aan en de klandizie is ook merkbaar een stuk lager.
Het traject werd steeds witter en witter, van halve huizen zie nog een laagje sneeuw hadden met de charmante ijspegels erbij, tot aan hele stukken grasvlakte die net niet genoeg sneeuw hadden om alles te bedekken, maar wel een groot deel zelfs in het midden en heetst van de dag bleef liggen. Het was weer eens interessant om sneeuw te zien die verder ging dan de auto’s alleen, maar daat hoef ik met het thuisfront er al niet meer over te hebben… wij -11 ’s nachts (en treinen rijden op tijd) en jullie sneeuw met -5… Iedereen moet wel een compromis sluiten, maar wij hebben nog geen gevoelstemperatuur gehad van -16…
Het moest natuurlijk weer eens raak zijn. De trein had problemen met iets, dit keer gelukkig niet de trein, maar er waren seinen vastgevroren (niet vragen, oud spul) en er bleek een stuk van het traject problemen te hebben en er was al een railreddingsploeg aanwezig op de site om het probleem op te lossen. Het voordeel is dat er een dubbelspoor lag op het deel waar de problemen waren, het nadeel was dat de werkzaamheden op het andere spoor waren en goederentreinen altijd voorrang krijgen… en omdat er twee passagierstreinen tussen reden, kregen die voorrang om het spoor vrij te maken voor de goederentrein erachter. Dus wij meerdere malen 20 tot 35 minuten wachten, trein even uitgevallen (4 keer!) en dan weer een stukje rijden voordat we weer op een tijd-is-geld-bak moesten wachten. Ik zou eigenlijk om half 6 op het station aan moeten komen, maar dat zag er al heel lang niet meer naar uit dat dit zou gaan lukken.
Het vreemde is dat ik tot nu toe maar een trein heb gehad zonder noemenswaardige problemen. Dat was de service tussen Los Angeles en Oakland, we moesten toen alleen stilstaan. Minneapolis – Chicago ging de locomotief kapot en moest deze in niemandsland gerepareerd worden door de technieklui aan boord. Miami – Deland waren ze vergeten een taxi te bellen en leipen we door iets een uurtje vertraging op. En Raleigh – Charlotte is ondertussen wel bekend. De treinrit bij Bryson City reken ik niet mee, omdat deze niet onder de commerciële dienstregeling valt, anders zou je alle museumtreinen wel mee mogen rekenen.
Het was verder een redelijke rit, schoolwerk in gedaan want 11 uur in een trein is wel lang hoor, zeker als je om 5 uur op bent gestaan, voor de tweede keer (vorige keer was in Minneapolis) helaas van het stilstaan tussendoor was het een best geslaagde rit. Amtrak is overigens een echte maatschappij met oude waarden… oude Amerikaanse waarden wel te verstaan. De hele maatschappij werkt nog op hetzelfde tempo als 50 jaar geleden, met materieel wat 50 jaar geleden er ook al was. In ieder geval kan het allemaal wel wat beter. Het probleem was dat met twee tassen om je nek en een extra plastic tas omdat je geen idee hebt waar je het gewicht in kwijt moet, naar de bagagehal moet lopen die extreem gebrekkig staat aangegeven voor mensen die er voor de eerste keer komen en vervolgens maar staan te wachten op de koffers… en wachten… en gemakkelijk een half uur later nog steeds staat. Het probleem is dat als je echt goed met Amtrak wil reizen, dan moet je de lange afstanden doen en een slaapkamer boeken, kost een beetje maar dan heb je ook wat. Korte ritten zijn niet slecht, maar middellange ritten, er is altijd wel wat mee.
Vervolgens eindelijk de twee koffers van de band gevist en naar de taxi’s gelopen, waar een lange rij mensen stond, allen op de taxi’s te wachten. Ze komen werkelijk af en aan, drie taxi’s tegelijk inladen en dan de volgende groep, zelfs met deze snelheid is het nog steeds 10 minuten wachten. Het station is overigens echt mooi, werkelijk verbluffend, zolang je maar niet verder gaat dan de reguliere hal, want daarachter is het echt niet zo geweldig.
De taxi genomen en 15 dollar later stond ik bij het hotel. Het gebouw is niet logisch, en er is een helling voor mindervalide die eindigt bij een trap… en sta je bovenaan met de koffers, dan is er nog een trap van vier treden om boven te komen. Het hotel bestaat uit twee delen, een voormalig motel (zoals Holiday Inn aan het einde van Poltergeist) met een restaurant en een nieuwbouw ‘modern’ hoteldeel met een zwembad ertussen gebouwd. De kamers zijn niet echt logisch, maar ik heb een werkelijk fenomenale locatie tegenover de binnenstad, belangrijke metrohalte naast het hotel en de ‘binnenstad’ van Arlington op 500 meter lopen, als je het al haalt. De volgende keer naar de trein neem ik weer een taxi, want voor 15 dollar ga je echt niet lopen kloten met twee koffers. In Los Angeles was het dat zeker wel waard, want het was een extreem dure rit geworden als ik dat gedaan had, maargoed… in New York zal het wel weer lastiger worden, het zij zo… Ik zit overigens in het hoteldeel van de Best Western, want het moteldeel is voor de twee keer queensize bedden, en ik heb een enkele king. Helaas kon ik geen gebruik meer maken van het zwembad omdat deze om 9 uur sluit en ik pas net aankwam. Het hotel wordt gerund door Indiërs die me een partij gastvriendelijk zijn en werkelijk alles proberen om je het er erg naar je zin te hebben, ben alleen een beetje wazig van de hele dag, morgen weer een nieuwe dag.

Hotel Charlotte, Keysville, Virginia

Hotel Charlotte, Keysville, Virginia
Virginia Hotels
Image by Universal Pops
The hotel dates from around 1907 and is right across the street from the old railroad depot in Keysville, Virginia.

The style of architecture is Victorian, probably a vernacular Queen Anne. There is a tower, but it’s no higher than any of the rest of the irregular roof. A series of bay windows is on the side with the tower, one after another with little space in between. The old hotel is of wood, two stories with entrances from lower and upper porches. Two stairways lead from the bottom to the top level, one at the far right and one at the left, partially blocked from view by the trees. The porch is uniform in its use of railings; decorative brackets are at the top of each post. Five gables are visible, all with sort sort of shingling effect. The foundation appears to be brick.

I don’t know the exact date of this hotel, but it is a prominent landmark in the small town of Keysville. The hotel is in a state of disrepair, badly needing repairs in some places. Until recently it housed the headquarters of the Virginia Southern Railroad, which was bought out by Buckingham Branch. Some of the rooms are rented out as apartments.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License

Hotel Charlotte, Keysville, Virginia–Sepia

Hotel Charlotte, Keysville, Virginia–Sepia
Virginia Hotels
Image by Universal Pops
The hotel dates from around 1907 and is right across the street from the old railroad depot in Keysville, Virginia. Post cards were a phenomenon at that time; sepia would have been an appropriate treatment of this building.

The style of architecture is Victorian, probably a vernacular Queen Anne. There is a tower, but it’s no higher than any of the rest of the irregular roof. A series of bay windows is on the side with the tower, one after another with little space in between. The old hotel is of wood, two stories with entrances from lower and upper porches. Two stairways lead from the bottom to the top level, one at the far right and one at the left, partially blocked from view by the trees. The porch is uniform in its use of railings; decorative brackets are at the top of each post. Five gables are visible, all with sort sort of shingling effect. The foundation appears to be brick.

I don’t know the exact date of this hotel, but it is a prominent landmark in the small town of Keysville. The hotel is in a state of disrepair, badly needing repairs in some places. Until recently it housed the headquarters of the Virginia Southern Railraod, which was bought out by Buckingham Branch. Some of the rooms are rented out as apartments.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License